Vrijdagavond zijn we gestart met Time to Refresh. We hebben leiders uitgenodigd om hen te versterken en te bemoedigen. Om tijd te nemen om bij het hart van de Vader te zijn. Leiders zijn vaak druk en geven, geven, geven. Nu mochten ze tijd nemen om te ontvangen.

Erica startte de avond met verhalen uit haar eigen leven en hoe haar intieme relatie met de Heilige Geest gegroeid is. Het legde een fundament voor de dag erna. De kwetsbaarheid van Erica gaf ontspanning in de groep en maakte mensen klaar voor de dag die zou volgen.

Dag twee van Time to Refresh. We begonnen de dag met het aanbidden van God. Wat is het heerlijk om met zussen en broers zo samen onze Vader groot te maken.

Erica vatte samen wat de avond ervoor besproken was. De kern daarvan was, dat wanneer je als leider een ander wil helpen, het goed is dat je de pijn in je eigen ziel erkent, ruimte geeft en bij Jezus brengt. Hierdoor ontstaat ruimte voor de ander en zal je anderen niet verwonden door je eigen pijn. Maarten sprak indrukwekkend over het proces van zijn eigen leven. Enkele jaren geleden begon hij dubbel te zien en dat had tot gevolg dat hij zijn beroep als arts niet meer kon uitoefenen. Wat een diep proces. Het uitstrekken naar genezing en de worsteling van het uitblijven van deze genezing. De diepe verlatenheid, gevoelens van wie ben ik nog en wat is er mis met mij. Vanuit deze kwetsbaarheid stortte Maarten een zak vol scherven op de grond. God is ook bewogen met de scherven van ons leven. Hij kent de pijn van onze ziel en wil ook hierin komen met Zijn liefde, waarheid en Zijn licht en leven.

De vraag aan de deelnemers was toen: vraag aan de Heilige Geest welke scherf in jouw ziel je vandaag bij God mag brengen.

In kleine groepjes deelden we over de scherf die de Heilige Geest had laten zien. Het is in Suriname echt niet gewoon dat mensen spreken over hun gevoelens en emoties, maar de veiligheid in de groepjes was zo groot dat mensen dingen vertelden die ze nooit eerder hadden gedeeld. Het was een geweldige tijd, waarin mensen een stukje van de pijn in hun ziel los konden laten en verfrist werden in hun ziel.

Ard Jan sloot de dag af met een kort getuigenis over zijn eigen leven waarbij hij gebruik maakte van het verhaal van de verloren zoon. Hij vergeleek zichzelf met de oudste zoon en vertelde dat hij eigenlijk jaloers was op de jongste zoon die alles deed wat hij zelf wilde. Of we nou in onszelf iets zien van de oudste zoon of van de jongste zoon, er is een Vader die van ons houdt, op de uitkijk staat om ons te omarmen en ons uitnodigt voor het grote feest. Het feest dat gaat komen, maar ook het feest dat we nu al mogen vieren.

Het afscheid was groots! Een heleboel brassa’s (knuffels), een heleboel liefde van de Vader.

En die liefde ging, ook al hadden wij afgesloten, door. De kracht van de Heilige Geest kwam over een aantal leiders en een deel van ons team.

Er zijn momenten die je niet kan beschrijven. Heilige momenten. Het was een tijd van intense voorbede en aanbidding, waar de verzoenende liefde van Jezus stroomde. Samen bidden, samen huilen, samen strijden voor dit land Suriname.

God houdt van Suriname.