Soms gebeuren er onverwachte dingen in ons leven. Mooie dingen. Verdrietige dingen.
Mijn vader vertelde me eens, dat hij, voorafgaand aan moeilijke momenten in het leven, regelmatig troostvolle momenten had ervaren. Hij noemde dat “troost vooraf”.

Zo was hij blij, dat hij nog voor het overlijden van zijn tweelingbroer, een goed gesprek met hem had gehad. Dat hij de avond voordat zijn vader stierf, zo blij was met de zegen. Zo was hij dankbaar, dat hij nog even had gebeld met een collega, toen hij de volgende dag niet meer onder ons was.

Troost vooraf. Dat ervoeren wij ook, toen mijn vader een fataal hartinfarct kreeg aan het begin van de avond en hij de volgende morgen gevonden werd door mijn broer. Hij lag daar op zijn oprit onder een laagje rijp. Het leek alsof de koude nacht in maart een dekentje over hem heen had gelegd; in de stilte van de natuur, in de schoonheid van de schepping. Nog geen twee meter bij hem vandaan, kwamen de krokusjes uit de grond en kondigden het voorjaar aan.

In de vooravond dat hij stierf, had hij nog een brief gepost. Waarschijnlijk vond hij het fietstochtje toch net te inspannend en heeft hij het laatste stukje van de oprit naar huis gelopen.
Ik zeg vaak: “Mijn vader wandelde met God en hij was niet meer.”.
De week voordat hij stierf kwam hij bij ons. Hij had een envelop bij zich, met een flink geldbedrag erin. Hij was bij al zijn vijf kinderen geweest en had hen allemaal een envelop overhandigd. In zijn sierlijke handschrift stond mijn naam op de envelop: Erica. Ik was die avond niet thuis. Mijn man nam de envelop aan. Mijn vader zei: “Ach, je kunt het beter met een warme hand geven, dan met een koude.”.
De volgende dag heb ik hem gebeld, om hem te bedanken. Maar bovenal om hem te zeggen, hoe verschrikkelijk veel ik van hem hield. Een ontroerend gesprek. Een kostbaar gesprek.

En een week later wist ik wat mijn vader bedoelde, toen hij zei dat God vaak troost geeft vooraf. Een gesprek van hart tot hart…alles gezegd.
Van het geld hebben we een groot opblaasbaar zwembad gekocht. Wat hebben de jongens hier een plezier van gehad. En dit gaf me zelfs troost achteraf.

Psalm 31:
“Bij U, Here, schuil ik, laat mij nimmer beschaamd worden…
Mijn tijden zijn in Uw hand.”

Lieve Vader,
uw Zoon de Here Jezus, heeft ons beloofd niet als wezen achter te laten. Lieve Heilige Geest, dank u wel dat u mijn trooster wilt zijn in het bijzonder wanneer ik met de gebrokenheid van het leven geconfronteerd word.
Amen