Onze eerste dag in Suriname stond in het teken van acclimatiseren: wennen aan de temperatuur, boodschappen doen bij de plaatselijke supermarkt (waar we vooral heel veel water kochten), maar ook verwachtingen delen. Met elkaar dit avontuur aangaan is heel bijzonder, maar ook spannend! Twee weken optrekken in een groep vraagt om eerlijk te zijn over wat je te geven hebt, maar ook over wat je nodig hebt.

‘s Middags kwam Rogier op bezoek. Rogier en Willine en hun drie kinderen wonen en werken al tien jaar in Suriname. Afgelopen zomer hebben we Willine in Nederland ontmoet en nu konden we kennismaken met Rogier. Hij heeft verteld over het werk dat ze in Suriname doen, maar meer nog over het proces waar zij zelf doorheen zijn gegaan. De liefde en de kracht van God worden meer en meer zichtbaar door hen heen en ze zien de vrucht daarvan. Het was mooi om aan Rogier te zien hoe hij geniet van wat God door hem heen doet. Hij heeft ons enthousiast gemaakt en we zien ernaar uit om de komende twee weken samen met hen mee te bouwen aan wat God wil doen in Suriname.

De rest van de middag stond in het teken van het versterken van het team, waarin we zien dat we zijn gekomen om te geven, maar tegelijkertijd ook mogen ontvangen. God is zo goed!

Inmiddels was het tijd om een hapje te gaan eten. Vanwege de afstanden in de stad verplaatsen we ons voornamelijk met taxi’s, wat direct een mooie gelegenheid is om in contact te komen met de lokale bevolking en de liefde van God uit te delen. Vanwege de grootte van de groep hebben we twee taxi’s nodig, dus gelegenheid genoeg! We reden één van onze ritten mee met een taxichauffeur die Loyd heette. Arnout zat voorin en knoopte een gesprekje met hem aan. Hij vertelde wat het doel is van onze reis naar Suriname en dat we onder andere mensen gaan trainen om de liefde van God uit te delen in hun dagelijkse leven. Loyd vertelde dat hij ook christen was, hij kwam wel in de kerk en had ook filmpjes gezien waarin mensen genezen werden. Arnout vroeg hem of  hij ergens last van had en of we daarvoor mochten bidden. Uiteindelijk vertelde hij dat hij last had van angst. Angst die hem ineens kon overvallen. Angst voor de dood, angst dat hem iets zou overkomen en eigenlijk veroordeelde hij zichzelf hierom. Angst was niet goed. Aangekomen bij ons appartement vroeg Arnout of we voor Loyd mochten bidden. Het was goed en hij zette zelfs de radio zacht. Arnout zegende hem, zegende zijn werk en sprak de angst aan. Maarten kreeg een beeld voor hem waarin hij Loyd in zijn taxi zag rijden die vol van licht was. Loyd liet zijn telefoonnummer bij ons achter en wil graag op zondag naar de kerk komen waar wij ook zullen zijn en Erica zal spreken.

Dit was één van de ontmoetingen die we gehad hebben, iedere rit had zijn eigen verhaal. We kijken nu al uit naar nieuwe ontmoetingen met nog heel veel andere chauffeurs die we tot zegen mogen zijn.